| Parodontale therapie |
|
Parodontitis (in de volksmond vaak foutief parodontose genoemd) is een bacteriële infectieziekte van het zachte weefsel rond de tanden of kiezen en het kaakbeen (het gehele parodontium oftewel steunweefsel). Deze aandoening is multifactorieel bepaald, dat wil zeggen dat er sprake moet zijn van een bepaalde genetische aanleg en de aanwezigheid van bepaalde bacteriestammen. Ook onvoldoende mondhygiëne kan een oorzaak zijn. De ontsteking van het steunweefsel leidt uiteindelijk tot de afbraak van het kaakbeen en het ontstaan van diepe tandvleeszakken (pockets) die niet meer door de patiënt zelf kunnen worden gereinigd. Deze ontstekingsziekte is in de meeste gevallen chronisch en vaak niet pijnlijk, zodat veel patiënten de gevolgen pas waarnemen wanneer tanden of kiezen los gaan zitten of uitvallen, en het dus eigenlijk al te laat is. Zowel in Nederland als in Duitsland vormt parodontitis naast cariës de meest voorkomende infectieziekte in de mondholte. Uit de vierde Duitse mondgezondheidsstudie (DMS IV) die in Het is aldus van groot belang dat deze ziekte in een vroegtijdig stadium wordt behandeld. Het levenslange behoud van het eigen gebit vormt de hoogste prioriteit binnen de moderne, patiëntgeoriënteerde tandheelkunde. De eerste stap die dient te worden genomen, is dus in de richting van uw tandarts! Aan de hand van het “Dutch Periodontal Screening Index“ (DPSI) kan door de meting van de pocketdiepte en de inventarisatie van risicofactoren zoals bijvoorbeeld de aanwezigheid van tandsteen, worden ingeschat of een patiënt aan parodontitis lijdt. In Duitsland worden de kosten voor dit onderzoek sinds 2004 om de 2 jaar door de wettelijke ziektekostenverzekeringen vergoed. Bent u bijvoorbeeld in Nederland of België verzekerd, informeert u zich dan bij uw verzekering over een desbetreffende vergoeding. Parodontale voorbehandeling: De parodontale therapie begint met een parodontale voorbehandeling, waarbij het aantal kiemcellen in de mondholte door middel van een intensieve voorreiniging tot een minimum wordt gereduceerd. Daarnaast worden instructies en aanwijzingen gegeven om de mondhygiëne thuis te verbeteren, bijvoorbeeld door het vaker vervangen van de tandenborstel, het spoelen met antibacteriële oplossingen en het gebruik van flossdraad of ragers. Verder wordt er een afstrijkje gemaakt om te kijken welke bacteriën zich in de pockets bevinden. Indien er bepaalde bacteriestammen aanwezig zijn, is aanvullend een systematische antibioticatherapie noodzakelijk, omdat de kans op een succesvol genezingsproces anders nihil is. Intensieve pocket- en wortelreiniging: In een tweede stap worden onder plaatselijke verdoving de worteloppervlakten en pockets van bacteriële aanslag ontdaan en de worteloppervlakten glad gemaakt om de hernieuwde vorming van aanslag te voorkomen. Deze behandeling is geheel pijnloos en vindt meestal plaats in de vorm van een minimaal-invasieve echo. Vervolgens vinden in wekelijkse behandelsessies verschillende korte nabehandelingen plaats. Na de genezing wordt het tandvlees weer strak, de lichtroze kleur keert terug en ontstekingssymptomen zoals tandvleesbloedingen worden gereduceerd. Verloren gegaan bot kan niet meer worden hersteld, maar in het beste geval wordt de botafbraak geheel gestopt. Nazorg Wie eenmaal parodontitis heeft gehad, loopt een levenslang risico om dit terug te krijgen. Daarom raden wij onze patiënten aan om in het eerste jaar na de succesvol afgesloten parodontitistherapie om de drie maanden een controleafspraak te maken, waarbij de hygiëne wordt gecontroleerd en de ontstekingsparameter wordt gemeten. Op deze manier is het mogelijk om snel in te grijpen wanneer zich de eerste tekenen van een hernieuwde ontsteking voordoen. Na het eerste jaar wordt de frequentie van de controlebehandelingen (de zogenaamde “recall”) in overleg met de patiënt aan de hand van diens individuele risico vastgelegd. Het doel hiervan is om de gezonde toestand en uiteindelijk ook de tanden en kiezen op de lange termijn te kunnen behouden. |
